| บันเทิงใจ บัณฑิตทั้งหลายกล่าวคุณข้อนั้น |
| ของบุคคลนั้นแล ว่าเป็นสวัสดิมงคลในสวรรค์ |
| ทั้งหลาย. |
| สัตบุรุษทั้งหลาย ผู้รู้แจ้งด้วยญาณ ผู้ |
| ยินดีแล้วในสัมมาปฏิบัติ เป็นพหูสูต แสวง |
| หาคุณเป็นผู้มีศีล ยังบุคคลใดให้บริสุทธิ์ด้วย |
| อริยธรรม บัณฑิตทั้งหลายยกย่องความดีของ |
| สัตบุรุษนั้น ว่า เป็นสวัสดิมงคลในท่ามกลาง |
| พระอรหันต์. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นิวาตวุตฺติ คือเป็นผู้มีความ |
| ประพฤติถ่อมตนแก่สัตวโลกทั้งปวง ด้วยความเป็นผู้มีจิตอ่อนโยน. บทว่า |
| ขนฺตา ทุรุตฺตานํ คือเป็นผู้อดกลั้นต่อถ้อยคำชั่วร้ายที่ผู้อื่นกล่าว. บทว่า |
| อปฺปฏิกูลวาที คือไม่กระทำการถือเอาโดยความเป็นคู่ว่า ผู้ชื่อโน้นได้ |
| ด่าเรา ผู้ชื่อโน้นได้ประหารเรา กล่าวแต่วาจาที่สมควรแก่เหตุเท่านั้น. |
| บทว่า อธิวาสนํ ความว่า บัณฑิตทั้งหลายกล่าวความอดกลั้นนี้ของ |
| ผู้นั้น ว่าเป็นสวัสดิมงคล คือเป็นมงคลที่ปราศจากโทษ. |
| บทว่า สหายมิตฺเต ได้แก่ ผู้เป็นสหายด้วย ผู้เป็นทั้งสหาย |
| และมิตรด้วย ในบุคคล ๒ จำพวกนั้น ผู้ที่เล่นฝุ่นร่วมกันมา ชื่อว่า |