๙๕๔    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๙๕๖
           บันเทิงใจ      บัณฑิตทั้งหลายกล่าวคุณข้อนั้น
           ของบุคคลนั้นแล  ว่าเป็นสวัสดิมงคลในสวรรค์
           ทั้งหลาย.
                        สัตบุรุษทั้งหลาย    ผู้รู้แจ้งด้วยญาณ   ผู้
           ยินดีแล้วในสัมมาปฏิบัติ   เป็นพหูสูต    แสวง
           หาคุณเป็นผู้มีศีล    ยังบุคคลใดให้บริสุทธิ์ด้วย
           อริยธรรม    บัณฑิตทั้งหลายยกย่องความดีของ
           สัตบุรุษนั้น   ว่า   เป็นสวัสดิมงคลในท่ามกลาง
           พระอรหันต์.
         บรรดาบทเหล่านั้น     บทว่า    นิวาตวุตฺติ    คือเป็นผู้มีความ
ประพฤติถ่อมตนแก่สัตวโลกทั้งปวง  ด้วยความเป็นผู้มีจิตอ่อนโยน. บทว่า
ขนฺตา  ทุรุตฺตานํ  คือเป็นผู้อดกลั้นต่อถ้อยคำชั่วร้ายที่ผู้อื่นกล่าว.    บทว่า
อปฺปฏิกูลวาที    คือไม่กระทำการถือเอาโดยความเป็นคู่ว่า   ผู้ชื่อโน้นได้
ด่าเรา   ผู้ชื่อโน้นได้ประหารเรา    กล่าวแต่วาจาที่สมควรแก่เหตุเท่านั้น.
บทว่า    อธิวาสนํ   ความว่า    บัณฑิตทั้งหลายกล่าวความอดกลั้นนี้ของ
ผู้นั้น   ว่าเป็นสวัสดิมงคล   คือเป็นมงคลที่ปราศจากโทษ.
         บทว่า   สหายมิตฺเต   ได้แก่   ผู้เป็นสหายด้วย    ผู้เป็นทั้งสหาย
และมิตรด้วย   ในบุคคล ๒ จำพวกนั้น    ผู้ที่เล่นฝุ่นร่วมกันมา    ชื่อว่า
หน้า ๙๕๕