| ๑๖. ฆตบัณฑิตชาดก |
| |
| ว่าด้วยการดับความโศก |
| |
| [๑๔๘๓] ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหวงศ์ ขอพระองค์ |
| จงเสด็จลุกขึ้นเถิด จะมัวทรงบรรทมอยู่ทำไม |
| ความเจริญอะไรจะมีแต่พระองค์ด้วยพระสุบิน |
| เล่า พระภาดาของพระองค์แม้ใด เสมอด้วย |
| พระหทัย และเสมอด้วยพระเนตรข้างขวา ลม |
| ได้กระทบดวงหทัยของพระภาดานั้น ข้าแต่ |
| พระองค์ผู้มีพระเกศางาม ฆตบัณฑิตทรงเพ้อไป. |
| [๑๔๘๔] พระเจ้าเกสวราช ทรงสดับคำของโรหิ- |
| เณยยอำมาตย์นั้นแล้ว อัดอั้นพระหฤทัยด้วย |
| ความโศกถึงพระภาดา มีพระวรกายกระสับ |
| กระส่ายเสด็จลุกขึ้น. |
| [๑๔๘๕] เหตุไรหนอ เจ้าจึงเป็นเหมือนคนบ้า |
| เที่ยวบ่นเพ้ออยู่ทั่วนครทวาราวดีนี้ว่า กระต่าย |
| กระต่าย ใครเขาลักกระต่ายของเจ้าไปหรือ ? |
๙๖๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๖๒ 