| พระชนม์ไปแล้วในกาลก่อน จนกระทั่งถึงวัน |
| นี้เล่า ? |
| [๑๔๙๐] มนุษย์หรือเทวดาไม่พึงได้ฐานะอันใด |
| คือความมุ่งหวังว่า บุตรของเราที่เกิดมาแล้ว |
| อย่าตายเลย พระองค์ทรงปรารถนาฐานะอัน |
| นั้นอยู่ จะพึงทรงได้ฐานะที่ไม่ควรได้แต่ที่ไหน |
| ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหวงศ์ พระองค์ทรงเศร้า |
| โศกถึงพระโอรสองค์ใด ผู้ไปปรโลกแล้วพระ- |
| องค์ก็ไม่สามารถจะนำพระโอรสนั้นมาได้ด้วย |
| มนต์ ยารากไม้ โอสถ หรือพระราชทรัพย์เลย. |
| [๑๔๙๑] บุรุษผู้เป็นบัณฑิตเช่นนี้ เป็นอำมาตย์ |
| ของพระราชาพระองค์ใด พระราชาพระองค์ |
| นั้นจะมีความโศกมาแต่ไหน เหมือนฆตบัณฑิต |
| ดับความโศกของเราในวันนี้ ฆตบัณฑิตได้ |
| รดเราผู้เร่าร้อนให้สงบระงับ ดับความกระวน |
| กระวายทั้งปวงได้ เหมือนบุคคลดับไฟที่ติด |
| เปรียงด้วยน้ำฉะนั้น ฆตบัณฑิตได้ถอนลูกศร |
| ที่เสียบแทงหทัยของเราออกแล้ว ได้บรรเทา |
๙๖๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๖๔ 