ข้าแต่พระองค์ผู้มีพระเกศางาม   กระต่าย
           เหล่าใดที่อาศัยอยู่บนแผ่นดิน      หม่อมฉันไม่
           ปรารถนาสิ้นทั้งนั้น    หม่อมฉันปรารถนากระ
           ต่ายจากดวงจันทร์      ขอพระองค์ได้ทรงโปรด
           สอยกระต่ายนั้นมาให้หม่อมฉันเถิด.
           บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   โอหร  ได้แก่ให้หยั่งลง.
         พระราชาทรงสดับถ้อยคำของฆตบัณทิตแล้ว       ทรงโทมนัสว่า
น้องชายของเราเป็นบ้าเสียแล้วโดยไม่ต้องสงสัย จึงกล่าวคาถาที่  ๗ ว่า :-
                        น้อง  เจ้าปรารถนาสิ่งที่เขาไม่พึงปรารถนา
           กัน  อยากได้กระต่ายจากดวงจันทร์   จักละชีวิต
           ที่ยังดีไปเสียเป็นแน่.
         พระราชาเมื่อจะทรงทักพระกนิษฐาจึง ตรัสว่า     น้อง  ในพระ-
คาถานั้น ข้อนี้มีอธิบายว่า  แน่ะพ่อท่านใดปรารถนาสิ่งที่ไม่ควรปรารถนา
ท่านนั้นผู้เป็นน้องของเรา       จักละชีวิตของตนที่ดียิ่งไปเสียเป็นแน่.
         ฆตบัณฑิตฟังพระราชดำรัสแล้ว      ยืนนิ่งอยู่กล่าวว่า       ข้าแต่
พระเจ้าพี่   เจ้าพี่ทรงทราบว่าข้าพระองค์ปรารถนากระต่ายจากดวงจันทร์
ไม่ได้แล้วจะตาย    ก็เหตุไร   เจ้าพี่จึงเศร้าโศกถึงโอรสที่สิ้นพระชนม์ไป
แล้วเล่า ?   แล้วกล่าวคาถาที่  ๘  ว่า :-