ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหวงศ์      พระองค์ทรงเศร้า
           โศกถึงพระโอรสองค์ใด  ผู้ไปปรโลกแล้วพระ-
           องค์ก็ไม่สามารถจะนำพระโอรสนั้นมาได้ด้วย
           มนต์  ยารากไม้ โอสถ  หรือพระราชทรัพย์เลย.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  ยํ   เป็นต้น   ความว่า   ฆตบัณฑิต
แสดงว่ามนุษย์หรือเทวดาไม่พึงได้อีก      คือไม่อาจเพื่ออันได้ฐานะอันใด
คือความมุ่งหวังอย่างนี้ว่า  บุตรของเราที่เกิดมาแล้วอย่าตายเลย  พระองค์
ทรงปรารถนาฐานะอันนั้นอยู่    จะพึงทรงให้ฐานะที่ไม่ควรได้นั้น   คือ
พระโอรสผู้ไปปรโลกแล้วแต่ที่ไหน ?      คือจะสามารถได้ด้วยเหตุอะไร ?
ได้แก่ไม่สามารถจะได้ฐานะที่ไม่ควรได้นั้น.   อธิบายว่า    เพราะเหตุนั้น
ขึ้นชื่อว่าสิ่งอันไม่ควรได้คือฐานะอันไม่ควรได้นั้น   จะพึงได้แต่ที่ไหน.
         บทว่า   มนฺตา   คือ   ด้วยการร่ายมนต์    บทว่า    มูลเภสชฺช
คือ  ด้วยรากยา   บทว่า   โอสเถหิ   คือ   ด้วยโอสถชนิดต่าง ๆ.    บทว่า
ธเนน  วา  คือ  หรือด้วยพระราชทรัพย์นับด้วย   ๑๐๐ โกฏิ.
         คำนี้มีอธิบายว่า    พระองค์ทรงเศร้าโศกถึงพระโอรสองค์ใดผู้ไป
ปรโลกแล้ว      พระองค์ก็ไม่สามารถจะนำพระโอรสนั้นมาได้แม้ด้วยการ
ร่ายมนต์เป็นต้นเหล่านั้น.
         พระราชาทรงสดับดังนั้นแล้วตรัสว่า       แน่ะพ่อฆตบัณฑิตคำที่
กล่าวนี้ควรกำหนดไว้   ท่านได้ทำให้เราหายโศกแล้ว    เมื่อจะสรรเสริญ