ฆตบัณฑิต   จึงตรัสพระคาถา  ๔  พระคาถาว่า :-
                        บุรุษผู้เป็นบัณฑิตเช่นนี้    เป็นอำมาตย์
           ของพระราชาพระองค์ใด       พระราชาพระองค์
           นั้นจะมีความโศกนาแต่ไหน  เหมือนฆตบัณฑิต
           ดับความโศกของเราในวันนี้       ฆตบัณฑิตได้
           รดเราผู้เร่าร้อนให้สงบระงับ     ดับความกระวน
           กระวายทั้งปวงได้     เหมือนบุคคลดับไฟที่ติด
           เปรียงด้วยน้ำฉะนั้น   ฆตบัณฑิตได้ถอนลูกศร
           ที่เสียบแทงหทัยของเราออกแล้ว     ได้บรรเทา
           ความโศกถึงบุตรของเรา     ผู้ถูกความเศร้าโศก
           ครอบงำแล้วหนอ    เราเป็นผู้ถอนลูกศรออกได้
           แล้วปราศจากความโศก  ไม่ขุ่นมัว   จะไม่เศร้า
           โศก  จะไม่ร้องไห้  เพราะได้ฟังคำของเจ้า    นะ
           น้อง.
         บรรดาคาถาเหล่านั้น   คาถาที่หนึ่งมีความย่อดังนี้ว่า   บุรุษผู้เป็น
บัณฑิตเช่นนี้     เป็นอำมาตย์ของพระราชาแม้พระองค์อื่นใด   พระราชา
พระองค์นั้น   จะมีความโศกมาแต่ไหน  เหมือนดังฆตบัณฑิต  ยังเราผู้ถูก
ความเศร้าโศกถึงบุตรครอบงำแล้วให้ดับ    คือให้เย็นได้แก่ให้ตื่น    เพื่อ