พระกุมารเหล่านั้นกล่าวกะพระดาบสว่า  ดูก่อนชฎิลโกง   ธรรมดาผู้ชาย
ออกลูกได้ไม่มีเลย   แจ้วทำกรรมกรณ์ชื่อตันตรัชชุกะ.  ให้ดาบสิ้นชีวิต
ในที่นั่นเอง.
         กษัตริย์พี่น้องทั้งหลาย   เรียกพระกุมารมาตรัสถามว่า    พวกเจ้า
ฆ่าพระดาบสเพราะเหตุไร ?   ครั้นได้สดับเรื่องทั้งหมดแล้วทรงหวาดกลัว
จึงรักษาเด็กนั้นไว้    ครั้นถึงวันที่ ๗   ให้เผาปุ่มตะเคียนที่ออกจากท้อง
เด็กนั้น   แล้วเอาเถ้าไปทิ้งในแม่น้ำ   เถ้านั้นถูกน้ำพัดไปติดอยู่ที่ปากอ่าว
ข้างหนึ่ง  เกิดเป็นตะไคร่น้ำขึ้นที่นั้น.
         อยู่มาวันหนึ่ง  กษัตริย์เหล่านั้นชวนกันทรงสมุทรกีฬา  เสด็จไป
ถึงปากอ่าวแล้วให้ปลูกมหามณฑปทรงเสวยทรงดื่ม    ทรงหยอกเย้ากันที่
มหามณฑปซึ่งตกแต่งงดงาม        ใช้พระหัตถ์และพระบาทถูกต้องกันแต่
เป็นไปด้วยอำนาจความเย้ยหยัน    จึงทะเลาะกันยกใหญ่    แตกกันเป็น
สองพวก   ลำดับนั้น  กษัตริย์พระองค์หนึ่ง  เมื่อไม่ได้ไม้ตะบองอย่างอื่น
ก็ถือใบตะไคร้น้ำแต่กอตะไคร้น้ำใบหนึ่ง  ใบตะไคร้น้ำนั้น  พอถูกจับเข้า
เท่านั้น   ก็กลายเป็นสากไม้ตะเคียน   พระองค์ทรงตีมหาชนด้วยสากนั้น
แล้ว    สิ่งที่คนทั้งหมดจับด้วยเข้าใจว่าเป็นอย่างอื่น    ก็กลายเป็นสากไป
หมด   เขาจึงประหารกันและกันถึงความพินาศสิ้น  เมื่อเขาเหล่านั้นกำลัง
พินาศอยู่  กษัตริย์      องค์คือ  วาสุเทพ  พลเทพ  อัญชนเทวีภคินี  และ
ปุโรหิต  พากันขึ้นรถหนีไป  พวกที่เหลือพากันพินาศหมด  กษัตริย์  ๔
องค์เหล่านั้นขึ้นรถหนีไปถึงดงกาฬมัตติกะ     ก็มุฏฐิกะคนปล้ำนั้นซึ่งตั้ง