ความปรารถนาไว้ได้เกิดเป็นยักษ์อยู่ในดงนั้น   รู้ว่าพลเทพมาก็เนรมิตร
บ้านขึ้นที่นั้น    แปลงเพศเป็นคนปล้ำเที่ยวโห่ร้องคำรามตบมือท้าทายว่า
ใครต้องการสู้    พลเทพพอเห็นเขาเหล่านั้นก็กล่าวว่า     ข้าแต่พระเจ้าพี่
หม่อมฉันจักสู้กับบุรุษนี้เอง    เมื่อวาสุเทพห้ามอยู่นั่นแหละ    ลงจากรถ
ตบมือเข้าไปหายักษ์นั้น    ลำดับนั้น   ยักษ์จึงจับมือที่เหยียดออกแล้วกิน
พลเทพเสียดุจเหง้าบัว.
         วาสุเทพรู้ว่าพลเทพสิ้นชีวิต    จึงพาภคินีและปุโรหิตเดินทางไป
ตลอดคืน    พอรุ่งสว่างก็ถึงปัจจันตคามตำบลหนึ่ง    สั่งภคินีและปุโรหิต
ไปยังบ้านสั่งว่า  จงหุงอาหารแล้วนำมา    ตัวเองเข้าไปนอนซ่อนอยู่ที่กอ
ไม้กอหนึ่ง ครั้งนั้น นายพรานคนหนึ่งชื่อชรา เห็นกอไม้ไหวๆ เข้าใจว่า
สุกรจักมีที่นั่น    จึงพุ่งหอกไปถูกพระบาทวาสุเทพ    เมื่อวาสุเทพตรัสว่า
ใครแทงเรา  นายพรานรู้ว่าตนแทงมนุษย์  ก็ตกใจกลัว  ปรารภจะหนีไป
พระราชาดำรงพระสติไว้เสด็จลุกขึ้น   ตรัสเรียกว่า   ดูก่อนลุง  อย่ากลัว
เลยจงมาเถิด    ครั้นนายพรานมาแล้ว    จึงตรัสถามว่า   ท่านชื่ออะไร ?
เมื่อนายพรานตอบว่า   ข้าแต่นาย  ข้าพเจ้าชื่อชรา  ก็ทรงทราบว่า  นัยว่า
คนรุ่นก่อนพยากรณ์เราไว้ว่า    จักถูกนายชราแทงตาย   วันนี้เราคงตาย
โดยไม่ต้องสงสัย    แล้วตรัสกะนายชราว่า   ดูก่อนลุง   ท่านอย่ากลัวเลย
จงมาช่วยพันแผลที่เท้าให้เรา      ให้นายพรานชราพันปากแผลแล้วก็ส่ง
นายพรานนั้นไป      เวทนามีกำลังได้เป็นไปอย่างแรงกล้า      พระราชา
ไม่อาจจะเสวยพระกระยาหารที่ภคินีและปุโรหิตนำมาได้      ลำดับนั้น