๙๘    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๑๐๐
พากันแล่นเรือไปยังมหาสมุทร  โดยเอากาบอกทิศไปด้วย.   เรือแตกท่าม
กลางมหาสมุทร.   กาบอกทิศนั้นไปถึงเกาะนั้นแล้ว   คิดว่า  นกฝูงนี้เป็น
ฝูงใหญ่   เราควรทำการโกหกแล้วกินไข่และลูกอ่อนของนกฝูงนี้อร่อย ๆ.
มันบินร่อนลงแล้ว  ยืนขาเดียวอ้าปากอยู่ที่พื้นดินท่ามกลางฝูงนก.    มัน
ถูกนกทั้งหลายถามว่า   ท่านเป็นใครครับนาย  ?    ก็บอกว่า    ฉันเป็นผู้
ประพฤติธรรม.
         นก. เหตุไฉน   ท่านจึงยืนขาเดียว ?
         กา.  เมื่อฉันเหยียบ ๒ ขา  แผ่นดินก็ไม่สามารถจะทนทานได้.
         นก. เมื่อเป็นเช่นนั้น   เหตุไฉน   ท่านจึงยืนอ้าปาก ?
         กา.  ฉันไม่กินอาหารอื่น  กินแต่ลมเท่านั้น.
         ก็แล  ครั้นมันตอบอย่างนั้นแล้ว    จึงเรียกนกเหล่านั้นมาเตือน
ว่า   ฉันจักให้โอวาทเธอทั้งหลาย   ขอจงพากันมาฟังโอวาทนั้น   แล้วได้
กล่าวคาถาที่  ๑   เป็นการให้โอวาทนกเหล่านั้นว่า :-
                        ดูก่อนญาติทั้งหลาย    เธอทั้งหลายจงพา
           กันประพฤติธรรม   เธอทั้งหลายจงพากันประ-
           พฤติธรรม  ความเจริญจักมีแก่พวกเธอ  เพราะ
           ว่าผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุขทั้งในโลกนี้
           และโลกหน้า.
หน้า ๙๙