๑๐ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| บรรดาพระมหาเถระผู้พุทธชิโนรสมีจำนวน |
| เป็นอนันต์, พระมหาเถระองค์ใดเป็นประดุจดัง |
| พระมุนีผู้เลิศในหมู่สัตว์ทั้งปวง ได้เป็นผู้กระทำ |
| ตามลีลาแห่งพระศาสดา ในการบำเพ็ญประโยชน์ |
| เกื้อกูลแก่ชุมชนด้วยคุณกล่าวคือกรุณาและปัญญา |
| ญาณ. |
| ข้าพเจ้าขอนมัสการพระเถระองค์นั้น ผู้มี |
| นามว่า สารีบุตร ผู้มุนีราชบุตร ผู้ยินดียิ่งใน |
| เสถียรคุณเป็นอเนก ผู้รุ่งเรืองด้วยแสงสว่างแห่ง |
| ปัญญามีเกียรติงามฟุ้งขจรไป และมีจริยาวัตสงบ |
| งาม. |
| วิศิษฐปาฐะคือพระบาลีอันใดอันพระสาวก |
| ผู้สัทธรรมเสนาบดีผู้ประกาศพระสัทธรรมจักรผู้เข้า |
| ถึงความแจ่มแจ้ง ในอรรถะตามความเป็นจริงใน |
| พระสูตรทั้งหลาย ที่พระตถาคตเจ้าได้ตรัสไว้แล้ว |
| ผู้นำในการยังธรรมประทีปให้โชติช่วง กล่าว |
| วิศิษฐปาฐะนั้นไว้ โดยนามอันวิเศษว่า ปฏิสมฺ- |
| ภิทานํ มคฺโค แปลว่า แห่งปฏิสัมภิทาทั้ง- |
| หลาย. |
| ปฏิสัมภิทามรรคนั้น เป็นปกรณ์อัน |
| ละเมียดละมัยด้วยอรรถะและนยะต่าง ๆ อย่างวิจิตร |
| อันบัณฑิตผู้มุ่งบำเพ็ญอัตตัตถะประโยชน์ตนและ |
| โลกัตถะประโยชน์แก่ชาวโลก มีปัญญาลึกซึ้งจะ |
| พึงหยั่งรู้ได้ในกาลทุกเมื่อ และสาธุชนทั้งหลายจะ |
| พึงซ่องเสพอยู่เป็นนิจ. |
| ข้าพเจ้าจะพรรณนาเนื้อความที่ไม่ซ้ำกันไป |
| ตามลำดับ ไม่ก้าวล่วงสุตตะและยุตติแห่งปฏิสัม- |
| ภิทามรรคปกรณ์นั้น อันนำมาซึ่งประเภทแห่งญาณ |
| อันพระโยคาวจรทั้งหลายเป็นอเนกซ่องเสพแล้ว |
| โดยไม่เหลือ. |
| อนึ่งนั้นเล่าก็จะไม่ก้าวล่วงลัทธิของตนและ |
| จะไม่ก้าวก่ายลัทธิของผู้อื่น แต่จะรวบรวมเอา |
| อุปเทสและนยะแห่งอรรถกถาแต่ปางก่อนมาแสดง |
| ตามสมควร. |
| ข้าพเจ้าจะกล่าวอรรถกถาชื่อสัทธรรมปกาสินี |
| นั้นโดยเคารพ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ชุมชน |
| เพื่อความดำรงมั่นแห่งพระสัทธรรมตลอดกาลนาน |
| ขอสาธุชนสัตบุรุษจงตั้งใจสดับทรงจำไว้เถิด. |