๑๐๕ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| ให้ลำบาก อันเป็นทุกข์ ไม่ใช่ของพระอริยะ ไม่ | ||
| ประกอบด้วยประโยชน์ นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ | ||
| เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๑. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| มัชฌิมาปฏิปทานี้ อันพระตถาคตรู้พร้อมยิ่งแล้ว | ||
| ฯลฯ เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๒. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นี้ การ | ||
| ไม่ยกย่อง การไม่ตำหนิ การแสดงธรรมเท่านั้น, | ||
| นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ | ||
| ชื่อว่า อรณธรรม๓. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| สุขอาศัยเนกขัมมะ สุขเกิดแต่ความสงัด สุขเกิด | ||
| แต่ความสงบ สุขเกิดแต่ความตรัสรู้, นี้เป็นธรรม | ||
| ไม่มีทุกข์ ฯลฯ เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า | ||
| อรรณธรรม๔. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| วาทะหลับหลัง ที่จริง ที่แท้ ประกอบด้วย | ||
| ๑. ม.อุ. ๑๔/๖๖๔. ๒. ม.อุ. ๑๔/๖๖๔. ๓. ม.อุ. ๑๔/๖๖๖. | ||
| ๔. ม.อุ. ๑๔/๖๖๗. | ||
| ประโยชน์, นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ เพราะ | ||
| ฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๑. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| คำกล่าวล่วงเกินต่อหน้า ที่จริง ที่แท้ ประกอบ | ||
| ด้วยประโยชน์, นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ | ||
| เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๒. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| คำที่ไม่รีบด่วนพูด นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ | ||
| เพราะฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๓. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอรณวิภังค์นั้น | ||
| การไม่ปรับปรำภาษาชนบท และการไม่ล่วงเลย | ||
| สามัญภาษา นี้เป็นธรรมไม่มีทุกข์ ฯลฯ เพราะ | ||
| ฉะนั้น ธรรมนี้ชื่อว่า อรณธรรม๔. | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้น พวก | ||
| เธอพึงศึกษาอย่างนี้แลว่า เราทั้งหลายจักรู้ธรรม | ||
| ๑. ม.อุ. ๑๔/๖๖๘. ๒. ม.อุ. ๑๔/๖๖๙. ๓. ม.อุ. ๑๔/๖๗๐. | ||
| ๔. ม.อุ. ๑๔/๖๗๒. | ||