๑๑๓๘ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| โจทก์ว่า ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดกับท่านผู้โง่ |
| ไม่ฉลาด, แม้ท่านก็สมควรที่จะพูดกับผมหรือ ? นี้ |
| เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๒. |
| ข้อต่อไป ภิกษุทั้งหลายโจทภิกษุด้วยอาบัติ. |
| ภิกษุนั้นถูกภิกษุทั้งหลายโจทด้วยอาบัติ ก็ปรับ |
| อาบัติโจทก์ว่า แม้ท่านก็ต้องอาบัติข้อนี้ ท่านจงทำ |
| คืนก่อน. นี้เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๓. |
| ข้อต่อไป ภิกษุ ฯลฯ พูดกลบเกลื่อน พูด |
| นอกเรื่อง ทำความโกรธโทละและความไม่พอใจ |
| ให้ปรากฏ. นี้เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๔. |
| ข้อต่อไป ภิกษุ ฯลฯ พูดแกว่งแขนใน |
| ท่ามกลางสงฆ์. นี้เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๕. |
| ข้อต่อไป ภิกษุ ฯลฯ ไม่เชื่อสงฆ์ไม่เชื่อ |
| โจทก์เดินหลีกออกไปเสีย. นี้เป็นบุรุษโทษ |
| ข้อต่อไป ภิกษุ ฯลฯ คิดว่า เราไม่ได้ต้อง |
| อาบัติ, เราไม่ได้ต้องอาบัติก็หามิได้ แล้วนิ่งเสีย |
| ทำให้สงฆ์ลำบาก. นี้เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๗. |
| ข้อต่อไป ภิกษุ ฯลฯ กล่าวอย่างนี้ว่า โธ่เอ๋ย | ||
| พวกท่านจะมาวุ่นวายหนักหนาอะไรกะผม. บัดนี้ | ||
| ผมจะบอกคืนสิกขาลาสึกอยู่แล้ว. ภิกษุนั้นก็สึก | ||
| แล้วกล่าวอย่างนี้ว่า บัดนี้พวกท่านจงดีใจเถิด. นี้ | ||
| เป็นบุรุษโทษข้อที่ ๘.๑ | ||
| ในบทเหล่านั้นบทว่า ปุริสโทสา คือ โทษของบุรุษ. ชื่อว่า | ||
| โทษ เพราะประทุษร้ายสันดานบุรุษ. บทว่า น สรามิ คือ ภิกษุนั้น | ||
| แก้ตัวปลดเปลื้อง ด้วยไม่มีสติว่า ผมจำไม่ได้ ไม่สนใจถึงกรรมที่ผม | ||
| ทำไป. | ||
| บทว่า โจทกํเยว ปฏิปฺผรติ คือ ซัดโต้โจทก์. ตั้งอยู่โดย | ||
| ความเป็นลิ่มตอบ.๒ บทว่า กินฺนุ โข ตุยฺหํ คือ ท่านแสดงว่าประโยชน์ | ||
| อะไรที่จะพูดกับท่านผู้โง่ไม่ฉลาด, ท่านไม่รู้วัตถุ ไม่รู้อาบัติ ไม่รู้การ | ||
| โจท. ทับถมว่า แม้ท่านก็ไม่รู้อะไร ๆ ยังอยากจะพูด. | ||
| บทว่า ปจฺจาโรเปติ - ยกโทษขึ้น คือ กล่าวบทมีอาทิว่า แม้ | ||
| ท่านแหละชื่อว่ายกโทษขึ้น คือ ปรับอาบัติ. บทว่า ปฎิกโรหิ - ทำคืน | ||
| ท่านแสดงไว้ว่า ท่านจงแสดงเทศนาคามินี คือ การแสดงอาบัติ ท่านจง | ||
| ๑. อภิ. วิ. ๓๕/๑๐๑๗. | ||
| ๒. ในสัมโมหะว่า ตั้งอยู่โดยความกล่าวอย่างฉับไว. | ||