| คำว่า เจโตวิวฏฺเฏ าณํ - ญาณในการหลีกออกจากนิวรณ์ |
| ด้วยใจ ความว่า การออกจากนิวรณ์ มีกามฉันทะเป็นต้น ได้ด้วยใจ |
| เป็นญาณในกุศลธรรมมีเนกขัมมะเป็นต้น. |
| ก็ในคำว่า เจโต นี้ ท่านประสงค์เอาเจตนา. เจตนานั้น |
| มีการชักชวนเป็น ลักษณะ, อีกอย่างหนึ่ง |
| มีการไหลออกแห่งผล เป็น ลักษณะ, |
| มีการรวบรวมมา เป็น กิจ, |
| มีการจัดแจง เห็น ปัจจุปัฏฐาน เหมือนนายช่างใหญ่ผู้ |
| เป็นหัวหน้าศิษย์ ทำกิจของตนและกิจของคนอื่นให้สำเร็จฉะนั้น. ก็ |
| และเจตนานี้ ย่อมปรากฏโดยความยกสัมปยุตธรรมทั้งหลายในกิจมีการ |
| ระลึกถึงการงานอันเร่งรีบ. |
| |
| ๔๖. อรรถกถาจิตวิวัฏญาณุทเทส |
| ว่าด้วย จิตวิวัฏญาณ |
| คำว่า อธิฏฺาเน ปญฺา - ปัญญาในการอธิฏฐาน ความว่า |
| ปัญญาในการตั้งมั่นแห่งจิตด้วยสามารถแห่งคุณมีเนกขัมมะเป็นต้น. |
| คำว่า จิตฺตวิวฏฺเฏ าณํ - ญาณในการออกไปแห่งจิต |
| ความว่า ญาณในการหลีกออกแห่งจิตด้วยสามารถแห่งการละนิวรณ์ มี |
๑๓๓ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑