| ย่อมปรากฏในอรรถว่า วิรติสัจจะ ได้ในคำเป็นต้นว่า และ |
| สมณพราหมณ์ทั้งหลายตั้งอยู่แล้วในสัจจะ๑ ดังนี้. |
| ย่อมปรากฏในอรรถว่า ทิฏฐิสัจจะ ได้ในคำเป็นต้นว่า พวก |
| มีทิฏฐิต่างกัน ย่อมกล่าวสัจจะว่าสิ่งนี้แหละของจริง พวกนั้นจะเรียกว่า |
| เป็นผู้ฉลาดเหมือนกันหมดหรืออย่างไร๒ ? ดังนี้. |
| ย่อมปรากฏในอรรถว่า ปรมัตถสัจจะ คือนิพพาน และมรรค |
| ในคำเป็นต้นว่า สัจจะมีเพียงอย่างเดียว สัจจะที่ ๒ ไม่มี ซึ่งเป็นเหตุ |
| ให้ผู้รู้โต้เถียงกัน๓. |
| ย่อมปรากฏใน อริยสัจ ในคำเป็นต้นว่า สัจจะ ๔ เป็นกุศล |
| เท่าไร ? เป็นอกุศลเท่าไร๔ ? ดังนี้. แม้ในที่นี้ สัจจ ศัพท์นี้นั้น ย่อมเป็น |
| ไปในอรรถว่า อริยสัจ ฉะนี้แล. |
| อรรถกถาพรรณนาแห่งวิสัชนุทเทส |
| อันท่านสงเคราะห์แล้วในนิทเทสวาระ จบ |
|
๑๗๖ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑