๑๙๐ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| สดับมา ตามที่ได้เล่าเรียนมาแก่คนเหล่าอื่นโดย |
| พิสดาร ภิกษุย่อมเข้าใจอรรถ เข้าใจธรรมในธรรม |
| นั้นที่ภิกษุแสดงธรรมตามที่ได้สดับมา ตามที่ได้ |
| เล่าเรียนมาแก่คนเหล่าอื่นโดยพิสดาร เมื่อภิกษุ |
| เข้าใจอรรถ เข้าใจธรรม ย่อมเกิดปราโมทย์ ฯลฯ |
| เมื่อมีสุข จิตย่อมตั้งมั่น. นี้เป็นวิมุตตายตนะ |
| ข้อที่ ๒. |
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อีกประการหนึ่ง พระ- |
| ศาสดาหรือเพื่อนสพรหมจารี ผู้ตั้งอยู่ในฐานะควร |
| แก่การเคารพรูปใดรูปหนึ่ง ก็ไม่ได้แสดงธรรมแก่ |
| ภิกษุ แม้ภิกษุก็ไม่ได้แสดงตามที่ได้สดับมา ตามที่ |
| ที่ได้เล่าเรียนมาแก่คนเหล่าอื่นโดยพิสดาร ก็แก่ |
| ว่าภิกษุย่อมทำการสาธยายตามที่ได้สดับมา ตามที่ |
| ได้เล่าเรียนมาโดยพิสดาร ภิกษุย่อมเข้าใจอรรถ |
| เข้าใจธรรมนั้น ตามที่ภิกษุสาธยายธรรมตามที่ได้ |
| สดับมา ตามที่ได้เล่าเรียนมาโดยพิสดาร เมื่อ |
| ภิกษุเข้าใจอรรถ เข้าใจธรรม ย่อมเกิดปราโมทย์ |
| ฯลฯ เมื่อมีสุข จิตย่อมตั้งมั่น นี้เป็นวิมุตตา- |
| ยตนะข้อที่ ๓. |
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อีกประการหนึ่ง พระ- |
| ศาสดาหรือเพื่อนสพรหมจารี ผู้ตั้งอยู่ในฐานะควร |
| แก่การเคารพรูปใดรูปหนึ่ง ก็ไม่ได้แสดงธรรม |
| แก่ภิกษุ ภิกษุก็ไม่ได้แสดงธรรมตามที่ได้สดับมา |
| ตามที่ได้เล่าเรียนมาแก่คนเหล่าอื่นโดยพิสดาร แม้ |
| ภิกษุก็ไม่ได้ทำการสาธยายธรรมตามที่ได้สดับมา |
| ตามที่ได้เล่าเรียนมาโดยพิสดาร ก็แต่ว่าภิกษุย่อม |
| ตรึกตรองใคร่ครวญธรรมตามที่ได้สดับมา ตามที่ |
| ได้เล่าเรียนมาด้วยใจ ภิกษุย่อมเข้าใจอรรถ เข้า |
| ใจธรรม ย่อมเกิดปราโมทย์ ฯลฯ เมื่อมีสุข จิต |
| ย่อมตั้งมั่น นี้เป็นวิมุตตายตนะข้อที่ ๔. |
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อีกประการหนึ่ง พระ- |
| ศาสดาหรือเพื่อนสพรหมจารี ผู้ตั้งอยู่ในฐานะควร |
| แก่การเคารพรูปใดรูปหนึ่ง ก็ไม่ได้แสดงธรรมแก่ |
| ภิกษุ ภิกษุก็ไม่ได้แสดงธรรมตามที่ได้สดับมา |
| ตามที่ได้เล่าเรียนมาแก่คนเหล่าอื่นโดยพิสดาร |
| ภิกษุก็ไม่ได้สาธยายธรรมตามที่ได้สดับมา ตามที่ |
| ได้เล่าเรียนมาโดยพิสดาร แม้ภิกษุก็ไม่ได้ตรึก- |
| ตรองใคร่ครวญธรรมตามที่ได้สดับมา ตามที่ได้ |