| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า สนฺตฏฺโ - สภาพแห่งธรรมที่ละ- |
| เอียด เพราะดับสนิท. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า ปณีตฏฺโ - สภาพแห่งธรรมที่ |
| ประณีต เพราะความเป็นธรรมไม่เดือดร้อน และเพราะความเป็นธรรม |
| สูงสุด. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า วิมุตฺตกฺโ - สภาพแห่งธรรมที่หลุด |
| พ้น เพราะหลุดพ้นจากกิเลส และน้อมไปในอารมณ์. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า อนาสวฏฺโ - สภาพแห่งธรรมที่ไม่ |
| มีอาสวะ เพราะความที่บริสุทธิ์โดยไม่เป็นวิสัยแห่งอาสวะทั้งหลาย. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า ตรณฏฺโ - สภาพแห่งธรรมเป็น |
| เครื่องข้าม เพราะก้าวล่วงจากกิเลสกันดาร และสังสารกันดาร. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า อนิมิตฺตฏฺโ - สภาพแห่งธรรม |
| ที่ไม่มีเครื่องหมาย เพราะไม่มีสังขารนิมิต. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า อปฺปณิหิตฏฺโ - สภาพแห่งธรรม |
| ที่ไม่มีที่ตั้ง เพราะไม่มีที่ตั้ง คือตัณหา. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า สุญฺตฏฺโ - สภาพแห่งธรรมที่ |
| ว่างเปล่า เพราะไม่มีสาระในตน. |
| สภาพแห่งธรรม ชื่อว่า เอกรสฏฺโ - สภาพแห่งธรรมที่มี |
| กิจอย่างเดียวกัน เพราะมีรสอย่างเดียวกันด้วยวิมุตติรส หรือ เพราะ |
๒๗๘ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑