๑๖. ปัญญาในการกำหนดธรรมภายนอก  เป็นโคจรนา-
                 นัตตญาณ,
         ๑๗. ปัญญาในการกำหนดจริยา  เป็นจริยานานัตตญาณ,
         ๑๘. ปัญญาในการกำหนดธรรม ๔ เป็นภูมินานัตตญาณ,
         ๑๙. ปัญญาในการกำหนดธรรม ๙ เป็นธรรมนานัตตญาณ,
         ๒๐. ปัญญาที่รู้ยิ่ง เป็นญาตัฏฐญาณ,
         ๒๑. ปัญญาเครื่องกำหนดรู้  เป็นตีรณัฏฐญาณ,
         ๒๒. ปัญญาในการละ เป็นปริจจาคัฏฐญาณ,
         ๒๓. ปัญญาเครื่องเจริญ  เป็นเอกรสัฏฐญาณ,
         ๒๔. ปัญญาเครื่องทำให้แจ้ง  เป็นผัสสนัฏฐญาณ,
         ๒๕. ปัญญาในความต่างแห่งอรรถ เป็นอรรถปฏิสัมภิทา-
                 ญาณ,
         ๒๖. ปัญญาในความต่างแห่งธรรม  เป็นธรรมปฏิสัมภิทา-
                 ญาณ,
         ๒๗. ปัญญาในความต่างแห่งนิรุตติ  เป็นนิรุตติปฏิสัม-
                 ภิทาญาณ,
         ๒๘. ปัญญาในความต่างแห่งปฏิภาณ  เป็นปฏิภาณปฏิ-
                 สัมภิทาญาณ,
         ๒๙. ปัญญาในความต่างแห่งวิหารธรรม  เป็นวิหารรัฏฐ-
                 ญาณ,

         ๓๐.  ปัญญาในความต่างแห่งสมาบัติ  เป็นสมาปัตตัฏฐ-
                 ญาณ,
         ๓๑. ปัญญาในความต่างแห่งวิหารสมาบัติ  เป็นวิหารสมา-
                 ปัตตัฏฐญาณ,
         ๓๒. ปัญญาในการตัดอาสวะขาดเพราะความบริสุทธิ์แห่ง
                 สมาธิอันเป็นเหตุให้ไม่ฟุ้งซ่าน  เป็นอานันตริกสมาธิ-
                 ญาณ,
         ๓๓. ทัสนาธีปไตย  ทัสนะมีความเป็นอธิบดี  วิหาราธิคม
                 คุณเครื่องบรรลุคือวิหารธรรมอันสงบ  และปัญญาใน
                 ความที่จิตเป็นธรรมชาติน้อมไปในสมาบัติอันประ-
                 ณีต  เป็นอรณวิหารญาณ,
         ๓๔. ปัญญาในความเป็นผู้มีความชำนาญด้วยความเป็นผู้
                 ประกอบด้วยพละ ๒ ด้วยความระงับสังขาร ๓ ด้วย
                 ญาณจริยา ๑๖  และด้วยสมาธิจริยา  ๙  เป็นนิโรธ
                 สมาปัตติญาณ,
         ๓๕. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งความเป็นไปแห่งกิเลส
                 และขันธ์ของบุคคลผู้รู้สึกตัว  เป็นปรินิพพานญาณ,
         ๓๖. ปัญญาในความไม่ปรากฏแห่งธรรมทั้งปวง  ในการ
                 ตัดขาดโดยชอบและในนิโรธ  เป็นสมสีสัฏฐญาณ,