๓๐ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| ว่าบางพวกไม่ได้ตรัสรู้ดังนี้นั้นจงงดไว้ก่อน. ดูก่อน | ||
| สุภัททะ เราจักแสดงธรรมแก่เธอ เธอจงตั้งใจ | ||
| ฟังธรรมนั้น จงมนสิการให้ดี, เราจักแสดง | ||
| ณ บัดนี้" ดังนี้.๑ | ||
| และ เพราะเว้นวาทะของพวกสมณพราหมณ์ปุถุชนฝ่ายปรัปปวาท | ||
| ทั้งหลายเสีย แล้วแสดงอัฏฐังคิกมรรคอันประเสริฐ และ เพราะ | ||
| ญาณ กล่าวคือ สัมมาทิฏฐิในอัฏฐังคิกมรรคเป็นประธาน ท่านจึง | ||
| กล่าวญาณกถาไว้แต่ต้น. | ||
| พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า | ||
| ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย องค์แห่งการบรรลุ | ||
| โสดาบัน ๔ อย่างเหล่านี้ คือ | ||
| ๑. สปฺปุริสสํเสโว การคบหากับสัตบุรุษ | ||
| ๒. สทฺธมฺมสฺสวนํ การฟังพระสัทธรรม | ||
| ๓. โยนิโสมนสิกาโร การทำไว้ในใจโดยแยบคาย | ||
| ๔. ธมฺมานุธมฺมปฏิปตฺติ การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม.๒ | ||
| และตรัสว่า | ||
| ๑. ที.มหา. ๑๐/๑๓๘. ๒. ที.ปา. ๑๑/๒๔๐. | ||
| กุลบุตรเกิดสัทธาแล้ว ย่อมเข้าไปใกล้ | ||
| เมื่อเข้าไปใกล้ ย่อมนั่งใกล้ เมื่อนั่งใกล้ ย่อม | ||
| เงี่ยหูลง เมื่อเงี่ยหูลงแล้ว ย่อมฟังธรรม ครั้น | ||
| ฟังธรรมแล้ว ย่อมทรงธรรมไว้ ย่อมพิจารณา | ||
| เนื้อความแห่งธรรมที่ทรงไว้แล้ว เมื่อพิจารณาเนื้อ | ||
| ความอยู่ ธรรมทั้งหลายย่อมทนซึ่งความพินิจ เมื่อ | ||
| ธรรมทนความพินิจได้อยู่ ฉันทะ ย่อมเกิด เมื่อ | ||
| เกิดฉันทะแล้ว ย่อมอุตสาหะ ครั้นอุตสาหะแล้ว | ||
| ย่อมไตร่ตรอง ครั้นไตร่ตรองแล้ว ย่อมตั้งความ | ||
| เพียร เมื่อมีตนส่งไปแล้ว ย่อมกระทำให้แจ้งชัด | ||
| ซึ่งปรมัตถสัจจะนั้นด้วยกาย และเห็นแจ้งแทง | ||
| ตลอดซึ่งปรมัตถสัจจะนั้นด้วยปัญญา๑ ดังนี้ | ||
| และตรัสว่า | ||
| พระตถาคต อุบัติขึ้นในโลกนี้ ฯลฯ | ||
| พระตถาคตนั้นทรงแสดงธรรมไพเราะในเบื้องต้น๒ | ||
| ดังนี้. | ||
| ท่านกล่าวญาณกถาไว้แต่ต้นทำ สุตมยญาณ ไว้เป็นญาณต้น | ||
| โดยอนุโลมสุตตันตบทมิใช่น้อยตามที่ได้กล่าวมาแล้วนี้เป็นอาทิ. | ||
| ๑. ม.ม. ๑๓/๒๓๘. ๒. ที.มหา. ๙/๑๐๒. | ||