| บทนั้นในบาลีปรากฏเป็นเหมือนบทผิด บทว่า วิวฏฺฎนานุ- |
| ปสฺสนา - การพิจารณาเห็นอุบายที่จะออกไป ท่านกล่าวว่า ได้แก่ |
| สังขารุเบกขาญาณ และอนุโลมญาณ. อนึ่ง บทนั้นในบาลีดูเหมือน |
| จะผิด. เพราะท่านกล่าวไว้ในจริยากถาว่า |
| อัพยากตธรรมอันเป็นกิริยาของอาวัชนะ เพื่อ |
| ประโยชน์ในการพิจารณาเห็นความเป็นของไม่ |
| เที่ยง ชื่อว่า วิญญาณจริยา. การพิจารณาเห็น |
| ความเป็นของไม่เที่ยง ชื่อว่า ญาณจริยา ฯลฯ |
| อัพยากตธรรมอันเป็นกิริยาของอาวัชนะ เพื่อ |
| ประโยชน์ในการพิจารณาหาทาง ชื่อว่า วิญญาณ- |
| จริยา. ปฏิสังขานุปัสนาญาณ เป็น ญาณจริยา.๑ |
| ท่านกล่าวถึงอาวัชนะต่างหากกันของญาณที่ได้อาวัชนะต่าง ๆ กัน |
| แต่ท่านไม่กล่าวถึงอาวัชนะเพื่อพิจารณาเห็นอุบายที่จะออกไปแล้วกล่าว |
| ว่า วิวัฏฏานุปัสนา เป็น ญาณจริยา. ผิว่า สังขารุเบกขาญาณ |
| และอนุโลมญาณ จะพึงเป็นวิวัฏฏานุปัสนาญาณได้, ก็ควรกล่าวถึง |
| อาวัชนะเพื่อประโยชน์แก่ญาณนั้น เพราะอาวัชนะของญาณนั้นมีพร้อม, |
| แต่ท่านไม่กล่าวถึงอาวัชนะเพื่อประโยชน์แก่ญาณนั้น. โครตญาณ |
|
๓๑๐ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑