๓๐.  ปัญญาในความต่างแห่งสมาบัติ  เป็นสมาปัตตัฏฐ-
                 ญาณ,
         ๓๑. ปัญญาในความต่างแห่งวิหารสมาบัติ  เป็นวิหารสมา-
                 ปัตตัฏฐญาณ,
         ๓๒. ปัญญาในการตัดอาสวะขาดเพราะความบริสุทธิ์แห่ง
                 สมาธิอันเป็นเหตุให้ไม่ฟุ้งซ่าน  เป็นอานันตริกสมาธิ-
                 ญาณ,
         ๓๓. ทัสนาธีปไตย  ทัสนะมีความเป็นอธิบดี  วิหาราธิคม
                 คุณเครื่องบรรลุคือวิหารธรรมอันสงบ  และปัญญาใน
                 ความที่จิตเป็นธรรมชาติน้อมไปในสมาบัติอันประ-
                 ณีต  เป็นอรณวิหารญาณ,
         ๓๔. ปัญญาในความเป็นผู้มีความชำนาญด้วยความเป็นผู้
                 ประกอบด้วยพละ ๒ ด้วยความระงับสังขาร ๓ ด้วย
                 ญาณจริยา ๑๖  และด้วยสมาธิจริยา  ๙  เป็นนิโรธ
                 สมาปัตติญาณ,
         ๓๕. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งความเป็นไปแห่งกิเลส
                 และขันธ์ของบุคคลผู้รู้สึกตัว  เป็นปรินิพพานญาณ,
         ๓๖. ปัญญาในความไม่ปรากฏแห่งธรรมทั้งปวง  ในการ
                 ตัดขาดโดยชอบและในนิโรธ  เป็นสมสีสัฏฐญาณ,

         ๓๗. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งกิเลสอันหนาสภาพต่าง ๆ
                 และเดช  เป็นสัลเลขัฏฐญาณ,
         ๓๘. ปัญญาในความประคองไว้ซึ่งจิตอันไม่หดหู่และจิตที่
                 ส่งไป  เป็นวิริยารัมภญาณ,
         ๓๙. ปัญญาในการประกาศธรรมต่าง ๆ  เป็นอรรถสัน-
                 ทัสสนญาณ,
         ๔๐. ปัญญาในการสงเคราะห์ธรรมทั้งปวงเป็นหมวดเดียว
                 กันในการแทงตลอดธรรมต่างกันและธรรมเป็นอัน
                 เดียวกัน  เป็นทัสสนวิสสุทธิญาณ,
         ๔๑. ปัญญาในความที่ธรรมปรากฏโดยความเป็นของไม่
                 เที่ยงเป็นต้น  เป็นขันติญาณ,
         ๔๒. ปัญญาในความถูกต้องธรรม  เป็นปริโยคาหนญาณ,
         ๔๓. ปัญญาในการรวมธรรม เป็นปเทสวิหารญาณ,
         ๔๔. ปัญญาในความมีกุศลธรรมเป็นอธิบดี  เป็นสัญญา-
                 วิวัฏฏญาณ,
         ๔๕. ปัญญาในธรรมเป็นเหตุละความเป็นต่าง ๆ เป็นเจโต-
                 วิวัฏฏญาณ,
         ๔๖. ปัญญาในการอธิษฐาน  เป็นจิตตวิวัฏฏญาณ,
         ๔๗. ปัญญาในธรรมอันว่างเปล่า  เป็นญาณวิวัฏฏญาณ,
         ๔๘. ปัญญาในความสลัดออก  เป็นวิโมกขวิวัฏฏญาณ,