| ในบทเหล่านั้นบทว่า อทินฺนํ - ของที่เขาไม่ให้ คือของที่คนอื่น |
| หวงแหน. คนอื่นได้รับของที่ตนทำตามความประสงค์ เป็นผู้ไม่ควรได้ |
| รับอาชญา และไม่ควรติเตียนในวัตถุใด, เมื่อวัตถุนั้นคนอื่นหวงแหน |
| ตนก็รู้ว่าคนอื่นหวงแหน เจตนาว่าจะลักเป็นไปในทวารใดทวารหนึ่ง |
| แห่งกายทวารและวจีทวาร อันตั้งขึ้นด้วยความพยายามที่จะถือเอาของ |
| นั้น ชื่อว่า อทินนาทาน. อทินนาทานนั้นมีโทษน้อย ในของของ |
| คนอื่นที่เลว, มีโทษมากในของที่ประณีต. เพราะเหตุไร ? เพราะวัตถุ |
| ประณีต. เมื่อวัตถุเสมอกันมีโทษมากในวัตถุอันเป็นของ ของผู้ยิ่งด้วย |
| คุณ, มีโทษน้อยในวัตถุอันเป็นของ ของผู้มีคุณเลวกว่าผู้ยิ่งด้วยคุณ |
| นั้น ๆ หมายเอาวัตถุนั้น ๆ มีคุณยิ่ง. |
| อทินนาทานนั้น มีองค์ ๕ คือ |
| ๑. ปรปริคฺคหิตํ - ของอันคนอื่นหวงแหน |
| ๒. ปรปริคฺคหิตสญฺิตา - รู้ว่าคนอื่นหวงแหน |
| ๓. เถยฺยจิตฺตํ - จิตคิดจะลัก |
| ๔. อุปกฺกโม - พยายามที่จะลัก |
| ๕. เตน หรณํ - นำไปด้วยความพยายามนั้น. |
| บทว่า กาเมสุ ได้แก่ การประพฤติในเมถุน. บทว่า มิจฺฉา- |
| จาโร ได้แก่ ประพฤติลามกที่ถูกติเตียนโดยส่วนเดียว. แต่โดยลักษณะ |
๕๙๒ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑