| [๑๒๖]การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชนและของ |
| พระเสขะ เป็นอย่างเดียวกันอย่างไร ? |
| ปุถุชนยินดีสังขารุเปกขา มีจิตเศร้าหมอง มีอันตรายแห่งภาวนา |
| มีอันตรายแห่งปฏิเวธ มีปัจจัยแห่งปฏิสนธิต่อไป แม้พระเสขะยินดี |
| สังขารุเปกขาก็มีจิตเศร้าหมอง มีอันตรายแห่งภาวนา มีอันตรายแห่ง |
| ปฏิเวธในมรรคชั้นสูง มีปัจจัยแห่งปฏิสนธิต่อไป การน้อมจิตไปใน |
| สังขารุเปกขาของปุถุชนและของพระเสขะ เป็นอย่างเดียวกันโดยสภาพ |
| แห่งความยินดีอย่างนี้. |
| [๑๒๗] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ เป็นอย่างเดียวกันอย่างไร ? |
| ปุถุชนย่อมพิจารณาเห็นสังขารุเปกขาโดยความเป็นของไม่เที่ยง |
| เป็นทุกข์และเป็นอนัตตา แม้พระเสขะก็พิจารณาเห็นสังขารุเปกขาโดย |
| ความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา แม้ท่านผู้ปราศจาก |
| ราคะ ก็พิจารณาเห็นสังขารุเปกขาโดยความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ |
| และเป็นอนัตตา การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ เป็นอย่างเดียวกันโดยสภาพแห่งการ |
| พิจารณาอย่างนี้. |
| [๑๒๘] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? |