๗๑๖ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑
| สังขารุเปกขาของปุถุชนเป็นกุศล แม้ของพระเสขะก็เป็นกุศล |
| แต่ของท่านผู้ปราศจากราคะเป็นอัพยากฤต การน้อมจิตไปในสังขารุ- |
| เปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความ |
| ต่างกันโดยสภาพเป็นกุศลและอัพยากฤตอย่างนี้. |
| [๑๒๙] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? |
| สังขารุเปกขาของปุถุชน ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย คือในเวลา |
| เจริญวิปัสสนา ไม่ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย แม้สังขารุเปกขาของ |
| พระเสขะ ก็ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย สังขารุเปกขาของท่านผู้ปราศจาก |
| ราคะ ปรากฏดีโดยส่วนเดียว การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน |
| ของพระเสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันโดยสภาพที่ |
| ปรากฏและโดยสภาพที่ไม่ปรากฏอย่างนี้. |
| [๑๓๐] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? |
| ปุถุชนย่อมพิจารณา เพราะเป็นผู้ยังไม่เสร็จกิจจากสังขารุเปกขา |
| แม้พระเสขะก็พิจารณาเพราะเป็นผู้ยังไม่เสร็จกิจจาสังขารุเปกขา ส่วน |
| ท่านผู้ปราศจากราคะ ย่อมพิจารณาเพราะเป็นผู้เสร็จกิจจากสังขารุเปก- |
| ขา การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของ |
| ท่านผู้ปราศจากราคะ. มีความต่างกันโดยสภาพที่ยังไม่เสร็จกิจและโดย | |
| สภาพที่เสร็จกิจแล้วอย่างนี้. | |
| [๑๓๑]การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- | |
| เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? | |
| ปุถุชนย่อมพิจารณาสังขารุเปกขาเพื่อจะละสังโยชน์ ๓ เพื่อ | |
| ต้องการได้โสดาปัตติมรรค พระเสขะย่อมพิจารณาสังขารุเปกขาเพื่อ | |
| ต้องการได้มรรคชั้นสูงขึ้นไป เพราะเป็นผู้ละสังโยชน์ ๓ ได้แล้ว ท่าน | |
| ผู้ปราศจากราคะย่อมพิจารณาสังขารุเปกขา เพื่อต้องการอยู่เป็นสุขใน | |
| ปัจจุบัน เพราะเป็นผู้ละกิเลสทั้งปวงได้แล้ว การน้อมจิตไปในสังขารุ- | |
| เปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความ | |
| ต่างกันโดยสภาพที่ละกิเลสได้แล้วและโดยสภาพที่ยังละกิเลสไม่ได้อย่าง | |
| นี้. | |
| [๑๓๒] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขา ของพระเสขะและ | |
| ของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? | |
| พระเสขะยังยินดีสังขารุเปกขาบ้าง ย่อมเห็นแจ้งสังขารุเปกขา | |
| บ้างพิจารณาแล้วเข้าผลสมาบัติบ้าง ท่านผู้ปราศจากราคะย่อมเห็นแจ้ง | |
| สังขารุเปกขาบ้างพิจารณาแล้วเข้าผลสมาบัติบ้าง วางเฉยสังขารุเปกขา | |
| นั้นแล้ว ย่อมอยู่ด้วยสุญญตวิหารสมาบัติ อนิมิตตวิหารสมาบัติ หรือ | |
| อัปปณิหิตวิหารสมาบัติ การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของพระเสขะ |