| คำว่า ตีรณฏฺเ าณํ ญาณในอรรถว่าใคร่ครวญ ได้แก่ ญาณ |
| มีการเข้าไปใคร่ครวญเป็นสภาวะ หรือมีการพิจารณาเป็นสภาวะ. |
| |
| ๒๒. อรรถกถาปริจจาคัฏฐญาณุทเทส |
| ว่าด้วย ปริจจาคัฏฐญาณ |
| คำว่า ปหเน ปญฺา - ปัญญาในการละ ความว่า ปัญญา |
| เป็นเครื่องละวิปลาสทั้งหลายมีนิจสัญญาวิปลาสเป็นต้น, หรือธรรม- |
| ชาติใดย่อมละนิจสัญญาวิปลาสเป็นต้นได้ ฉะนั้นธรรมชาตินั้น ชื่อว่า |
| ปชหนาปัญญา, อีกอย่างหนึ่ง พระโยคีบุคคลย่อมละนิจสัญญาวิปลาส |
| ได้ด้วยญาณนั้น ฉะนั้น ญาณนั้นจึงชื่อว่า ปหานํ าณํ - ญาณเป็น |
| เครื่องละนิจสัญญาวิปลาส, |
| คำว่า ปริจฺจาคฏฺเ าณํ - ญาณในอรรถว่าสละ ได้แก่ |
| ญาณมีการสละนิจสัญญาวิปลาสเป็นต้น เป็นสภาวะ. |
| |
| ๒๓. อรรถกถาเอกรสัฏฐญาณุทเทส |
| ว่าด้วย เอกรสัฏฐญาณ |
| คำว่า ภาวนาปญฺา - ปัญญาเป็นเครื่องอบรม ได้แก่ปัญญา |
| เป็นเครื่องเจริญ. |
๙๓ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑