๙๔๒    ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑ ๖๘.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑    ๙๔๓
ใดมีจิตตวิวัฏฏะ   ในขณะแห่งมรรคนั้นย่อมมีสัญญาวิวัฏฏะ  เจโตวิวัฏฏะ
ในขณะแห่งมรรคใดมีสัญญาวิวัฏฏะ   เจโตวิวัฏฏะ  จิตตวิวัฏฏะ  ในขณะ
แห่งมรรคนั้นย่อมมีญาณวิวัฏฏะ  ในขณะแห่งมรรคใดมีญาณวิวัฏฏะ  ใน
ขณะแห่งมรรคนั้นย่อมมีสัญญาวิวัฏฏะ   เจโตวิวัฏฏะ   จิตวิวัฏฏะ   ใน
ขณะแห่งมรรคใดมีสัญญาวิวัฏฏะ  เจโตวิวัฏฏะ  จิตตวิวัฏฏะ   ญาณวิวัฏฏะ
ในขณะแห่งมรรคนั้นย่อมมีวิโมกขวิวัฏฏะ          ในขณะแห่งมรรคใดมี
วิโมกขวิวัฏฏะ   ในขณะแห่งมรรคนั้นย่อมมีสัญญาวิวัฏฏะ   เจโตวิวัฏฏะ
จิตตวิวัฏฏะ   ญาณวิวัฏฏะ  ในขณะแห่งมรรคใดมีสัญญาวิวัฏฏะ   เจโต-
วิวัฏฏะ  จิตตวิวัฏฏะ  ญาณวิวัฏฏะ  วิโมกขวิวัฏฏะ  ในขณะแห่งมรรคนั้น
ย่อมมีสัจวิวัฏฏะ   ในขณะแห่งมรรคใดมีสัจวิวัฏฏะ   ในขณะแห่งมรรค
นั้นย่อมมีสัญญาวิวัฏฏะ   เจโตวิวัฏฏะ  จิตตวิวัฏฏะ  ญาณวิวัฏฏะ  วิโมกข-
วิวัฏฏะ.
           ชื่อว่าญาณ    เพราะอรรถว่ารู้ธรรมนั้น    ชื่อว่าปัญญา    เพราะ
อรรถว่ารู้ชัด     เพราะเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า   ปัญญาในความว่าธรรมจริง
เป็นสัจวิวัฏฏญาณ.
๔๔ - ๔๙. อรรถกถาวิวัฏฏญาณฉักกนิทเทส
           [๒๔๖ - ๒๕๒]  พึงทราบวินิจฉัยในอรรถกถาวิวัฏฏญาณฉักก-
นิทเทส  ดังต่อไปนี้.   บทว่า  เนกฺขมฺมาธิปตตฺตตา   ปญฺา - ปัญญา
ในความมีเนกขัมมะเป็นอธิบดี  คือ  ปัญญาที่เป็นไปด้วยความยิ่งในเนก-
ขัมมะทำเนกขัมมะให้ยวดยิ่ง.
            บทว่า   กามจฺฉนฺทโต  สญฺญาย   วิวฏฺฏติ -  ย่อมหลีกออกจาก
กามฉันทะด้วยปัญญาเครื่องรู้ดี  คือ  ย่อมหลีก  หมุนกลับจากกามฉันทะ
อันเป็นเหตุเป็นการณะแห่งสัญญาสัมปยุตด้วยปัญญา  ท่าเนกขัมมะให้ยิ่ง
ใหญ่.  อธิบายว่า   หันหลังให้กามฉันทะ  ในบทที่เหลือมีนัยนี้.
            บทว่า    กามจฺฉนฺโท   นานตฺตํ - กามฉันทะเป็นความเป็นต่าง ๆ
คือกามฉันทะมิได้มีสภาพเป็นอันเดียวกัน   เพราะไม่มีความประพฤติสงบ.
            บทว่า  เนกฺขมฺมํ  เอกตฺตํ  -  เนกขัมมะเป็นธรรมอย่างเดียว   คือ
เนกขัมมะมีสภาพอย่างเดียวกัน   เพราะมีความประพฤติสงบ.
            บทว่า   เนกฺขมฺเมกตฺตํ    เจตยโต -  เมื่อพระโยคาโจรคิดถึง
ความที่เนกขัมมะเป็นธรรมอย่างเดียวกัน   คือ   ยังเนกขัมมะให้เป็นไป
ด้วยการเห็นโทษในกามฉันทะ.
            บทว่า  กามจฺฉนฺทโต  จิตฺตํ  วิวฏฺฏติ -  จิตย่อมหลีกจากกาม-
ฉันทะ   คือ   จิตย่อมหลีกจากกามฉันทะ    โดยความเป็นโทษที่เห็นแล้ว
ในขณะแห่งเนกขัมมะ.  ในบทที่เหลือมีนัยนี้.
            บทว่า กามจฺฉนฺทํ  ปชหนฺโต - พระโยคาวจรละกามฉันทะ คือ
ละกามฉันทะในขณะปฏิบัติเนกขัมมะด้วยวิกขัมภนปหานะ.